Wiadomość od mamy z grupy przedszkolnej: „Co kupić twojemu na urodziny?”. Nie wysyłam jej linków ani zdjęć zabawek. Odpowiadam jednym zdaniem: lubi dinozaury i klocki. To wystarczy, żeby prezent trafił, a wybór konkretnej rzeczy i kwotę zostawiam osobie, która kupuje.
Jedno zdanie, które wysyłam innym rodzicom
Moja odpowiedź brzmi mniej więcej tak: „Jak potrzebujesz podpowiedzi, to teraz wszędzie nosi ze sobą dinozaury i całe popołudnia buduje z klocków. Ale naprawdę niczego nie oczekujemy, najważniejsze, żebyście przyszli”. Dwa zainteresowania, żadnych nazw produktów, żadnych kwot.
Taka wskazówka mocno zawęża poszukiwania. Ktoś może kupić książkę o dinozaurach, figurkę, puzzle albo mały zestaw klocków. Sam decyduje, co wybrać i ile wydać, a moje dziecko i tak dostaje coś ze swojego świata.
Pilnuję też jednej zasady: zainteresowania podaję dopiero wtedy, gdy ktoś zapyta. Nie dopisuję ich do zaproszenia i nie rozsyłam na grupowym czacie.
Dlaczego nie wysyłam linków do zabawek?
Niedawno na facebookowym profilu Mamy Mamom mama planująca urodziny w sali zabaw zastanawiała się, czy rodzicom z przedszkola podsunąć konkretne propozycje: nazwy zabawek, zdjęcia, linki do sklepów, wszystko „w rozsądnej cenie”. Zaprosiła całą grupę, czyli dziesięcioro dzieci, a spodziewała się mniej więcej siedmiorga. Pod postem zrobiło się gorąco.
Rozumiem intencję, ale wybieram inną drogę. Mam ku temu trzy powody.
- Lista produktów brzmi jak zamówienie. Nawet wysłana z najlepszymi intencjami, u części rodziców zostawia wrażenie, że ktoś im dyktuje, co mają kupić.
- „Rozsądną cenę” każdy rozumie po swojemu. Dla jednej rodziny to drobny wydatek, dla innej pozycja, która mocno nadweręża budżet. Link do konkretnej zabawki odbiera kupującemu prawo do ustalenia własnej kwoty.
- Przy całej grupie nie rozmawiamy z bliskimi. Z rodzicami kolegów z przedszkola często znamy się tylko z szatni. To nie ten poziom zażyłości, na którym wypada wysyłać gotowy koszyk zakupowy.
A co, jeśli ktoś wprost prosi o konkret?
W tej samej dyskusji odezwały się mamy, które mają dość kupowania w ciemno. Ich argument jest rozsądny: dzieci mają dziś mnóstwo rzeczy, więc łatwo kupić coś, co jubilat już ma, albo zabawkę, która po chwili wyląduje na dnie pudła.
Dlatego odpowiadam stopniowo. Najpierw mówię, że dziecko ucieszy się z każdego drobiazgu. Jeśli rozmówczyni dopytuje, podaję zainteresowania. Jeśli dalej chce czegoś konkretnego, bo nie zna mojego dziecka i boi się nietrafionego prezentu, mówię, co na pewno już mamy w domu, żeby uniknąć duplikatu. Nadal bez linków.
Mikołajki i święta: dziadkowie pytają o to samo
Za chwilę ten sam dylemat wraca w rodzinie. Przed Mikołajkami i świętami telefon dzwoni częściej: babcia, dziadek, ciocia, chrzestna, każdy chce wiedzieć, co kupić.
Tu pozwalam sobie na więcej. Z dziadkami można rozmawiać konkretnie, bo to bliska rodzina, która zwykle sama prosi o dokładne wskazówki. Taką granicę wskazywały też komentujące pod postem. Jeśli babcia pyta, który zestaw klocków albo jaką książkę kupić, odpowiadam wprost.
Pilnuję tylko jednego: żeby kilka osób nie dostało tej samej podpowiedzi. Gdy dziadkowie biorą klocki, ciocia słyszy o książce z dinozaurami, a chrzestna o kredkach i farbach do prac plastycznych. Każdy kupuje coś innego i pod choinką nie lądują trzy takie same pudełka.
